Auteur Alles over Ignace Dermaux

Ignace zag het levenslicht in het fantastische jaar 1966 (Blonde on Blonde van Bob Dylan werd gereleased!) te Kortrijk. Het ouderlijke huis in Kortrijk is ondertussen al enkele jaren Staminee den Boulevard in de Groeningelaan 15.
Enkele jaren later verhuisde het gezin naar Grimbergen, in de groene rand rond Brussel. Ignace beleefde er een onbezorgde en avontuurlijke jeugd met zijn drie broers. Het volgen van een klassieke opleiding Latijn-wiskunde weerhield hem er niet van om eveneens uren te tekenen (één van zijn meest inspirerende leraars!), of aan een of andere uitvinding te prutsen (ooit zou hij de wereld redden van iets of iemand!), of muziek te spelen met vrienden, dromend om ooit de beste gitarist ter wereld te worden. Niet alle dromen komen uit natuurlijk...

Ignace las ook heel graag en ging samen met zijn vader wekelijks naar de bibliotheek die toen nog naast de mysterieuze volkssterrenwacht Mira van Grimbergen gehuisvest was. Het woord volkssterrenwacht, samen met de toen zeer populaire tv-reeks Star Trek deden hem wegdromen over verre planeten en vreemde ruimtevolkeren zoals de Klingons...
Hij verslond de boeken van Enid Blyton, de avonturen van De Vijf. Als tiener was hij ook danig onder de indruk van het boek
Meester van de zwarte molen (Krabat), geschreven door Otfried Preussler.
Dat hij later zelf boeken zou schrijven, wist hij toen nog niet. Gitarist of artiest was het jeugdige plan.

"If I paint a wild horse, you might not see the horse... but surely you will see the wildness!" (Pablo Picasso)

Ignace oefende lustig verder op zijn gitaar en maakte deel uit van enkele geweldig onsuccesvolle maar heel plezante groepjes. De innerlijke tweestrijd tussen de creatieve Ignace en de meer rationele Ignace werd heviger en intenser. Zoals zo vaak op die leeftijd, namen de rationele keuzes en beslissingen de bovenhand. Ignace voltooide het secundair onderwijs Latijn-wiskunde en studeerde vijf jaar later in 1989 af als handelsingenieur SOLVAY aan de Vrije Universiteit Brussel. Hij bekleedde verschillende kaderfuncties in internationale bedrijven.
Zijn creativiteit kwam hem daarbij wel uitstekend van pas. Uiteraard niet bij de boekhouding, maar bij het bedenken van zakelijke oplossingen en het aansturen van mensen. Tegelijkertijd bleef hij muziek spelen en tekenen.
Op een bepaald moment geraakte Ignace echter wat uitgekeken op die professionele en zakelijke uitdagingen. Al zijn kennis en opgebouwde ervaring, gecombineerd met zijn creativiteit diende wel een uitweg te vinden. En dat resulteerde in het schrijven van boeken. Begin oktober 2011 werd het eerste deel Cœur de Bœuf van zijn misdaadtweeluik uitgegeven. Het tweede deel De Nabucco-moorden verscheen in maart 2012.
In juni 2013 werd dan zijn debuutroman Poco Pech gepubliceerd.

Vandaag is Ignace vooral actief als docent in Brussel, de stad die hij niet volledig kan en wil loslaten. Maar ook is hij nog steeds schrijver van thrillers en andere verhalen.

Door een speling van het lot en vooral door de liefde woont hij sinds 2000 opnieuw in West-Vlaanderen, waar zijn eigen verhaal begon. Aanvankelijk in Izegem, maar ondertussen met zijn gezin in Roeselare.