Nieuws Blijf op de hoogte

26.12.2019

Waarom startte u met Twitter?

Zondag 15 december 2019 voelde ik toch opnieuw die drang om op Twitter onder de hashtag #7dag te scrollen en te lezen hoe de helft van de tweets het politieke genie en de duidelijke taal van de voorzitter van de grootste partij van het land bejubelden, terwijl de andere helft van de twitterende zondagskijkers niet hard genoeg in de digitale ruimte hun afschuw voor deze politicus konden uitschreeuwen. Zoals bijna elke week zond de openbare omroep het programma De Zevende Dag uit tussen elf en dertien uur. Op datzelfde moment besefte ik dat ik een juiste beslissing had genomen om vijf dagen eerder te stoppen met het afvuren van tweets en het reageren op de uitlatingen van deze of gene. Ondertussen had ik de app ook al verwijderd van mijn iPhone. Een tweede poging om met deze ondertussen verslavende bezigheid te stoppen.
U moet weten dat ik namelijk veel tijd spendeer op het Belgische spoorwegennetwerk: in plaats van die tijd nuttig te gebruiken om een goed boek te lezen of om zelf aan mijn boek te schrijven en te schaven, verlies ik mij maar al te vaak in de digitale klaag- en zaagmuur die Twitter is geworden. Bij mijn eerste poging om te stoppen, hadden enkele tweeps gereageerd dat je toch zelf kon beslissen wie je volgde en wie niet. Of dat je de meningen en het digitale geschreeuw van sommigen niet hoefde te lezen omdat je hen kunt blocken en muten zoals dat heet op Twitter. Maar ik vind dat niet prettig om anderen digitaal de mond te snoeren. Zo werd ik zelf lang geleden geblokkeerd door de schrijfster Ann De Craemer omdat ik kritiek had op een van haar opiniestukken en daar zelf een stukje over schreef. Het kwam erop neer dat ik vond dat ze baat had bij wat meer zelfkritiek. Iets in de zin van splinter, balk en oog. Dat vond zij dan waarschijnlijk onterecht en ongepast met een block als gevolg dus, toen al. Misschien reageerde ik destijds ook verkeerd: op de mening, maar misschien ook op de persoon zelf. Ik heb mijn reactie van toen bijgevolg verwijderd op mijn blog. En indien ik mevrouw De Craemer op dat moment gekwetst heb, dan bied ik mijn verontschuldigingen aan.

Maar dat brengt mij tot de vraag in de titel. Waarom had ik ooit beslist een account aan te maken op Twitter? Toen ik daar afgelopen zondag over nadacht, herinnerde ik mij vrij snel waarom ik met Twitter begon en waarom ik dat zo leuk vond. Einde 2010 had ik namelijk een weddenschap afgesloten met een vriend: ik zou elke dag van het jaar 2011 een cartoon tekenen. Aanvankelijk stuurde ik die dagelijks als een bijlage in een e-mail naar alle vrienden en kennissen. Tot sommigen mij vriendelijk verzochten om hen uit de verzendlijst te verwijderen omdat hun inbox uitpuilde van de vele berichten. Enkelen wezen mij dan weer op het veel betere idee om een blog te beginnen waarop ik mijn dagelijkse cartoon kon posten en deze dan verder kon verspreiden via sociale media zoals Facebook en Twitter. Aldus startte ik een blog via Blogger met een dagelijkse cartoon en werd ik actief op platforms zoals Facebook en Twitter, en later ook Instagram. Ik was zelfs een van die weirdo’s die actief was op Google+… Vooral Twitter vond ik geweldig omdat ik mensen bereikte die mij absoluut niet kenden, noch wisten wie ik was of wat ik deed.

Al vlug ontmoette ik daar op digitale wijze zeer fijne mensen die voor mij op dat ogenblik belangrijk werden. De heerlijke @Krewinkelkrijst uit Nederland met zijn geestige, soms absurde cartoons en leuke tekenstijl (ik vergeet nooit meer de ‘voorbindhamster’). Of de mysterieuze @Hondaluza die onder het pseudoniem Mona Luza elke dag haar foto veranderde in een of andere absurde versie van de Mona Lisa. Een Nederlandse dame die in mijn verbeelding op raadselachtige wijze en vele omzwervingen in Ronda terechtkwam en daar met een Spaanse gezel haar leven en gezin verder uitbouwde. Belangeloos hielp ze mij met de vertaling van een zinnetje naar het Spaans voor mijn eerste thriller. Of de absurde @Vester71 met zijn heerlijke onzin, gekke Twitterspelletjes en de wereldberoemde hashtag #woestaantrekkelijk. Indien hij niet in Rotterdam zou hebben gewoond, dan zou ik gedacht hebben dat hij een Belgische surrealist was!
Zoals de lezer kan opmerken, zijn dit allen Nederlanders. In 2011 was Nederland namelijk al verknocht aan Twitter, in Vlaanderen begon de ontdekkingstocht van dit platform voor velen nog maar pas.

Belangrijker, dit waren mensen die ik voorheen totaal niet kende, mensen die net zoals ik gepassioneerd met iets bezig waren en dat deelden via sociale media. Maar die vooral anderen het zonlicht gunden en een compliment gaven als ze iets leuk vonden. Of je ook vertelden als ze iets minder goed vonden. Kortom, meningen en ideeën vlogen heen en weer in die tijd en je kon leren van elkaar. En je hield er een fijn gevoel aan over. Enkele maanden later kon ik hen met veel plezier mijn eerste gepubliceerde thriller Coeur de Boeuf opsturen. Ja, ongelofelijk, er was vertrouwen en we wisselden privéadressen uit, stel je voor!

Ook in België volgden snel sympathieke tweeps. @CloudwatcherBE (niet echt meer actief) die mij inspireerde om elke dag naar de wolken te kijken. Eigenlijk was en is dit @VanSan2010 die toen werkzaam was bij Sanoma en zorgde voor mijn allereerste betaalde cartoon, waarvoor eeuwige dank. Of @abeelec die toen een geestig rubriekje had bij de #7dag, maar even later van het scherm verdween. Om persoonlijke redenen had en heb ik veel sympathie voor de wendingen in de loopbaan en de zoektocht naar evenwicht van de man.
Ook @MarieNinaah verdient een bijzondere vermelding: haar heb ik steeds ervaren als de meest positieve en nieuwsgierige stem in mijn tijdlijn op Twitter. Bovendien is ze een echte boekenwurm. En af en toe showt ze graag haar benen!
Nog uit Nederland leerde ik ook @LilithSelf kennen, een geweldige fotografe waarmee ik tot een overeenkomst kwam om een van haar fantastische foto’s te gebruiken op de cover van mijn derde boek Poco Pech.
Last but not least kon ik ook @jdceulaer echt wel smaken op Twitter. Wat ik persoonlijk ook dacht van zijn meningen, ze zetten me altijd aan het denken. En soms, zelfs vaak eigenlijk, was het resultaat dat ik sommige zaken anders bekeek, of dat ik grondiger nadacht over iets en dan mijn idee daarover bijstuurde. Ik bewonder nog steeds een van zijn principes: nooit de man spelen!

Maar veel van de mensen die ik vermeld, zijn tegenwoordig minder actief op Twitter of zijn er eenvoudigweg mee opgehouden. Op andere platformen zijn ze vaker te vinden. Wellicht ervaren ze hetzelfde als ik op Twitter: bagger, gevit, verzuurde reacties, polarisatie… Echt vrolijk word je er niet van. Dat gevoel zal uiteraard anders zijn voor iedereen.

Maar ik heb besloten om niet langer zelf actief tweets de wereld in te sturen: geen reacties, geen cynische opmerkingen, geen gezever, geen discussies meer… Definitief? Dat weet ik nog niet, maar voorlopig ga ik mij amuseren op andere platforms zoals Instagram of zelfs het ouderwetse Facebook. Zelfs LinkedIn is op dit moment plezanter en positiever. De meeste mensen die ik ten zeerste waardeer op Twitter zal ik ook op andere plekken tegenkomen. Of ik zal in de weekendkrant hun pennenvrucht lezen.

Om mijn Twitter-stop (of Twitter-pauze?) te bekrachtigen, hierbij nog een cartoon die wel iets zegt over Twitter en over ons allen.
Hoe zou jij graag herinnerd worden?